La Vieille Chouette
Vanessa Sprong (50) vertrok in 2021 samen met haar man Tijn en hond Ravage naar Zuid-Frankrijk. Twee jaar later slaat het noodlot toe. Begin 2023 wordt haar man ernstig ziek en overlijdt datzelfde jaar. Ze besluit om in Frankrijk te blijven en probeert daar een nieuw leven voor zichzelf op te bouwen. Elke maand geeft Vanessa ons een kijkje in haar leven.
We beginnen het nieuwe jaar met een etentje bij restaurant La Vieille Chouette. Mijn opdrachtgever heeft ons uitgenodigd voor een gezellige avond met elkaar om de resultaten van de afgelopen periode te bespreken, de plannen voor 2026 bekend te maken én om afscheid te nemen van een collega die met pensioen gaat. La vieille chouette (de oude uil) is één van mijn favoriete restaurantjes in La Ciotat. Het eten is er altijd goed, er hangt een relaxte sfeer en de bediening is top! Reserveren is dan ook noodzakelijk want dit restaurant wordt druk bezocht. Sinds kort beschikt het restaurant ook over een foodtruck “le camion de la chouette” (de vrachtwagen van de uil)
Elke zomer en winter ondergaat het restaurant een ware metamorfose. Deze winter is het restaurant omgetoverd tot een klein ski-resort en geloof me, ze hebben er werk van gemaakt. Het restaurant is onderverdeeld in verschillende zones waardoor je zelfs in de winter binnen én buiten kunt eten. De ruimte binnen is omgetoverd tot een bergrestaurant en de tafeltjes die buiten op het terras stonden hebben plaats gemaakt voor skigondels en een houten chalet. Om de sfeer compleet te maken hebben ze overal snowboards en ski’s geparkeerd. Wij mogen deze avond plaats nemen in het houten chalet, ultra kitsch met een inrichting zoals bij oma thuis. We hangen onze jassen op aan de foute kapstokjes en nemen plaats aan de lange houten eettafel die voldoende plaats biedt aan ons gezelschap van 9 personen. In de hoek staat een elektrische haard te branden en de wanden hangen vol met fotolijstjes met daarin afbeeldingen van besneeuwde bergtoppen. Er hangt zelfs een kleine koekoeksklok aan de wand.
De sfeer zit er meteen goed in en zodra iedereen is voorzien van een drankje begint mijn opdrachtgever met het bespreken van de resultaten. Hoewel mijn Franse talenknobbel al grote sprongen heeft gemaakt blijven dit soort werkbesprekingen in het Frans toch lastig om te volgen. Mijn opdrachtgever rakelt er in rap tempo op los, in grote lijnen kan ik allemaal wel volgen maar het gaat nog steeds niet zo vanzelf als bij de Nederlandse en de Engelse taal. Vooral op het werk blijft het lastig om alle berichtjes in de groepsapp te volgen en ook de communicatie met mijn collega’s kost nog steeds veel tijd en energie. Terwijl ik me probeer te concentreren op het gesprek worden we opgeschrikt door een vreemd geluid. Verbaasd kijken we elkaar aan en terwijl iedereen automatisch z’n mobiele telefoon controleert op nieuwe berichten, beseffen we dat het geluid afkomstig is van het koekoeksklokje. Het is blijkbaar tijd voor nog een drankje! Gierend van de lach bestellen we allemaal nog een drankje en daarna is het tijd om een toast uit te brengen op onze lieve collega die met pensioen gaat. Er volgt een hartverwarmende speech die mijn collega diep raakt. Verlegen neemt ze alle cadeautjes in ontvangst en daarna wordt het eten gebracht. Terwijl iedereen geniet van zijn gerecht worden er herinneringen opgehaald. En, hoewel ik zelf als conciërge inmiddels ook al tegen wat merkwaardige situaties ben aangelopen, besef ik dat me nog heel wat te wachten staat. Je kunt je niet voorstellen wat mijn collega’s in de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Het wordt een avond om nooit meer te vergeten en ik kan je verklappen dat het koekoeksklokje die avond nog vele keren van zich heeft laten horen.